Przepis art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (ustawy o VAT) ustanawia warunki, których spełnienie jest potrzebne dla opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów stawką 0 %. Jednym z nich jest posiadanie dowodów, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju (art.
41 ust.1 pkt 2 ustawy o VAT).
O tym, jakiego rodzaju mają to być dowody mówi art. 41 ust. 3 ustawy o VAT. Przepis ten wskazuje na dwa rodzaje dokumentów:
1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi)
2) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.
Powyższy przepis zastrzega, że dokumenty te łącznie mają potwierdzać dostarczenie towarów do zagranicznego nabywcy.W sprawie będącej przedmiotem interpretacji Izby Skarbowej w Poznaniu podatnik posiadał
specyfikację poszczególnych sztuk ładunku w formie papierowego oryginału. Jeśli chodzi o pierwszy z dokumentów wskazanych w art. 41 ust. 3, podatnik posiadał tylko, przesłany przez spedytora w postaci elektronicznej, scan listu przewozowego. Izba Skarbowa w Poznaniu wskazała jednakże, że ustawa o VAT w art. 41 ust. 3 nie wskazuje żadnej formy jakiej mają odpowiadać dokumenty. Nie musi więc to być forma papierowa. W związku z tym posiadanie
elektronicznego scanu listu przewozowego, będzie wystarczające, pod warunkiem że będzie jednoznacznie z niego wynikać, że towary zostały dostarczone do miejsca przeznaczenia.
Należy przy tym podkreślić, że posiadanie dokumentów z art. 41 ust. 3 nie zawsze jest bezwzględnie konieczne dla zastosowania stawki 0 % przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów. Jest tak dzięki regulacji art. 42 ust. 11 ustawy o VAT. Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy dokumenty o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, dowodami o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być także inne
dokumenty, wskazujące że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
1) korespondencja handlowa z nabywcą,w tym jego zamówienie;
2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu
3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny- dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
4) dowód potwierdzający przyjecie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
członkowskiego innym niż terytorium kraju.
Powyższe wskazane w art.42 ust. 11 ustawy o VAT, dokumenty mogą uzupełniać, a nawet w niektórych przypadkach, zastąpić dokumenty z art. 42 ust. 3. Możliwość taką dopuścił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 października 2010 r (sygn. I FPS 1/10).
źródło: Michał Samborski Młodszy Konsultant Podatkowy w ECDDP Sp. z o.o dla Onet Biznes
Autor: Bogumił Paszkiewicz
